Hann var engum öðrum líkur
Í orði, hug né sjón,
gleðimaður gæðaríkur,
gjörði flestra bón.
Auðgur er sá, er aldrei svíkur
yfirvald né þjón.

Hann var enginn meðalmaður,
mæddur fáa stund,
sigurviss og sigurglaður,
sóknardjörf var lund.
Stæltur, hvass og stálgáfur
styrk var sál og mund.

Sagt er mér, á yngri árum
oft var glatt í sveit,
þegar kom í kynnisfarir
kempan ör og teit.
Hvergi smeyk og hvergi feimin,
hvergi undirleit.

Friður var í fullu banni,
fjörið hans var mest,
fannst þá og með fullum sanni,
fyndnin hans var best.
Hátíð var í hverjum ranni,
er hýsti slíkan gest.

Gaman var á kyrru kveldi
að koma inn til hans,
gjöra súg að gáfnaeldi
gleði og fróðleiksmanns.
Hófst þá oft í æðsta veldi
orða-slyngur dans.

Þá var augans logaljómi
leiftrandi og skær,
umdu hús af hvellum rómi,
hver sú stund er kær.
Finnst mér rödd þín ennþá ómi,
aðeins nokkru fjær.

Orðsnilld þín mun lifa lengi,
leifturfyndni og svör,
er þú greipst í gáskans strengi
gneistraði andans fjör.
Þannig kunni annar engi
orðs að knýja hjör.

Hreinskilni og hispursleysi
helst var ljóður þinn;
Það, sem einna sízt má segja,
er sannleiks-þátturinn.
Furða samt, hve fáa stungu
fyndnu meinhornin.

Ekki er von að öllum líki
orðin sannleiks köld,
veröld full af fleðu-sýki
fram á hinzta kvöld.
Hreinskilnin í himnaríki
hefir æðstu völd.

Þú áttir í þínum sjóði
þrúðgar gjafir lands.
Hvað er líf, og hvað er gróði,
hverfi gleði manns?
Því skal lítil þökk í ljóði
þulin minningunni hans.