Litli kisi leikur sér með listakyngi,
eltir skott í ótal hringi,
óskabarn á kattaþingi.

Lífsins fegurð ljómar hér af litlu dýri,
þú ert inndælt ævintýri,
útbúin með kló og stýri.

Fallegur er feldur þinn með fínum bröndum.
bleileitur með brúnum röndum,
bróderaður af snillings höndum.

Stekkur upp um alla veggi eins og knöttur,
mjúkur eins og ullarvöttur,
yndislegur jólaköttur.

Ryður niður bókum, blöðum, blómavösum
dinglar skotti og dinglar nösum,
ef dúfur eru á næstu grösum.

Listamannaleiðin er er hans líf og æra,
söngrödd hefir hann silfurkæra,
söngfólk mætti þar af læra.

Vefjarlist hann vel á sínu valdi hefur,
ef að hespu upp hann grefur,
einkum þegar fólkið sefur.

Hann er þá að hugsa fyrir hátíð jóla:
efni í föt og fína kjóla,
fléttar 'ann in í borð og stóla.

Reiknar bæði menn og mýs í matargráðum,
sækir út með öllum ráðum,
enginn hér kveða háð um.

Rýkur upp í Reynitré í rosahvelli,
eldfimur á ís og svelli,
ekki mikið trúi' ég hann skelli.

Undir bílum húkir hann og hugsar málin,
oft er sætust syndaskálin,
svona þenkir kattarsálin.

Undir bílnum eigir hann eiginn kíki
konumynd í kattarlíki,
kannske er þetta himnaríki.

Svona hugsar ekki nema úrvalsköttur,
valinn er þinn vizkuhnöttur,
en víðsjáll eins og Hrói Höttur.

Kólgubólgan smýgur fast að sáum löppum,
þá er lagið litlum köppum
að leita upp að húsatröppum.

Hendist um og herðir sig við hríð og rokið,
þegar í skjólin flest er fokið,
finnst 'onum gott að upp sé lokið.

Hámar fisk af hlöðnum disk með heiðri og sóma,
þar á eftir þeyttan rjóma.
Þetta er sætt í kattargóma.

Malar hann af mestu snilld, er maður þekki,
saddur, laus við lymsku-hrekki,
og litlum fuglum kálar ekki.

Leggur hann sín lúinbein í lítið hjúfur,
sefur vært og dreymir dúfur,
dásamlegur kattarstúfur.